Otium


De horecalockdown is achter de rug, en dat betekent dat Captain Critic zich weer op zijn kerntaak kan gaan richten. Afhaal en delivery, allemaal goed en wel, maar aan een echt restaurantbezoek kan maar weinig tippen. De eerste Gentse uitverkorene is Otium geworden, een Italiaans restaurant dat wil afwijken van de platgetreden paadjes die menig ristorante Italiano bewandelt. Geen pizza’s en ook geen klassieke pasta’s. Neen, Otium wil ook de iets minder gekende, maar daarom niet per se minder smakelijke, Italiaanse keuken brengen.


De coronamaatregelen worden alvast goed nageleefd: het personeel is uitgerust met mondmaskers en handschoenen, waar nodig is tussen de tafels een wand van plexiglas aangebracht en er worden geen menukaarten uitgedeeld. Voor het menu word je via een QR-code naar de website van het restaurant geleid. De kapitein opteert voor het ‘menu degustazione carne’ in drie gangen (antipasto + pasta + dolce). Naast die versie met vlees is er verder ook nog een menu met vis en een vegetarische versie.


Van start gaan doet Captain Critic stijlvol met een Negroni, die volgens de regels van de kunst bereid is: gelijke delen Campari, gin en rode vermouth, in dit geval Martini Rosso, vergezeld van een partje sinaasappel.


Al vlug wordt de antipasto opgediend: Italiaanse rosbief met mesclun, kerstomaatjes en parmezaan. Een eenvoudig voorgerecht, zeker als je weet dat ‘mesclun’ gewoon een chiquer woord is voor gemengde sla. Met eenvoud is echter niets mis, de hele Italiaanse keuken is zowat gebouwd op eenvoud. Om te slagen moet die eenvoud echter wel samengaan met producten van topkwaliteit, en hoewel alles best smaakt, ontbreekt de wow-factor bij deze antipasto. Dat de rosbief wat aan de droge kant is, is daar zeker niet vreemd aan.


De kapitein bestelt nog snel een glas rode huiswijn (een lekkere Nero d’Avola) want de bediening is sneller dan de eigen schaduw. Nog geen vijf minuten na het afruimen van de antipasto is het hoofdgerecht daar al: girasoli met doperwten, varkensragout en venkelaroma. Een smakelijk bord pasta, hoewel de portie gerust iets groter mocht. Girasoli is zeker niet de bekendste pastasoort, maar een aangename afwisseling en - zoals het hoort - al dente gekookt. Naar goeie Italiaanse traditie verdrinkt de pasta niet in de saus en zijn alle ingrediënten spaarzaam (maar voldoende) aanwezig. De combinatie van ragout, erwten, een lichte venkeltoets en een kleine hoeveelheid Parmezaanse kaas mag er best wezen.


Afgesloten wordt er met een ‘bavarese van Otium’ met pistache en zabaglione. Bavarese is de Italiaanse bavarois en zabaglione de Italiaanse sabayon. Niet onlogisch dat Captain Critic dan een dessert verwacht met én bavarois én sabayon. De inhoud van het glaasje valt echter eerder te omschrijven als een koude mousse en met heel veel verbeelding misschien als een soort bavarois. Sabayon - die altijd warm geserveerd moet worden - is in geen velden of wegen te bespeuren. Het glaasje is daarbovenop dan nog ’s van een miniatuurformaat ook, zelfs de framboos heeft zijn best moeten doen om zich erin te kunnen wringen. Over één ding is alvast niet gelogen: pistache is aanwezig, daarover kan niet gediscussieerd worden. Bavarese en vooral zabaglione daarentegen … Had de kapitein dat geweten, hij had wel een semifreddo besteld.


Op de eigen website vermeldt Otium met trots dat de baseline van het restaurant de volgende zou kunnen zijn: ‘Geen room in carbonara, geen parmiggiano (sic - ook Italianen spellen parmigiano dus blijkbaar verkeerd, zelfs in hun eigen taal) op een pasta met vis. Deze plek wil de échte keuken van Italië brengen. Zoals la nonna ze op tafel brengt.’ Dan is dat toch een werkschuwe nonna, die te lui is om sabayon te kloppen.


Zoals inmiddels gebruikelijk en verwacht in een Italiaans restaurant (haast even gebruikelijk en verwacht als een verschuiving in de bestuurskamer van RSC Anderlecht) volgt er als digestief nog een glaasje limoncello. Captain Critic’s eerste Gentse restaurantbezoek na afloop van de corona-lockdown was geen onverdeeld succes. Een flop was het nu echter ook weer niet, met name de pasta was echt wel smakelijk. Wel kan de post-lockdownperiode nu alleen maar in stijgende lijn gaan.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Pastoor

Keyaki

Cassis

Konak

Würst