Captain Critic

( website ) De kapitein moest zelf even checken, maar Greenway is wel degelijk de eerste uitsluitend vegetarische zaak waar Captain Critic sinds het begin van zijn missie een bezoek aan brengt. De kapitein is zeker geen tegenstander van de vegetarische keuken, laat dat duidelijk zijn, maar laat ons zeggen dat hij tegenover vegetarische keuken staat zoals de doorsnee Vlaming tegenover Wouter Beke: niet afkerig, maar echt warm wordt hij er doorgaans ook weer niet van. Captain Critic kan eerder omschreven worden als een flexitariër. In die zin dan dat hij graag heel veel dagen heel veel vlees eet, om dan ’s een dagje geen vlees te eten. En daarna opnieuw heel veel dagen heel veel vlees. Bij Greenway is er uiteraard geen vlees te vinden, en dus opteert de kapitein voor de Greenway’s cheeseburger. Een krokant bruin biobroodje met een veggieburger, gebakken ajuin, ketchup, mosterd, augurken, sla, tomaat en een plakje kaas. De burger is met € 8 scherp geprijsd maar een ...

( website ) Eind 2014 opende Sint Jorishof - Cour St. Georges voor de francofielen onder ons - de deuren. Een toe te juichen initiatief, al was het maar doordat een van de oudste gebouwen van Gent hierdoor een nieuw leven kreeg. Op de website van Sint Jorishof, gelegen pal tegenover het Gentse stadhuis, staat te lezen dat Maria van Bourgondië in 1477 een van de eerste gasten was. Een volgende mijlpaal in de geschiedenis van het gebouw doet zich voor in 2016, met het bezoek van Captain Critic. Boven in het wel degelijk prachtig middeleeuws gebouw bevindt zich het restaurantgedeelte, beneden de brasserie, waar Captain Critic gereserveerd heeft. Het interieur is getooid met een eclectisch geheel aan versieringen: schilderijen, bekers, borden, opgezette dieren … zelfs twee portretten van “onze gouverneur Jan Briers” en “onze burgemeester Daniël Termont” (de kapitein verwarde dit laatste even met het portret van een pad, maar bij nadere inspectie bleek het wel degelijk de...

( website ) La Dolce Vita is een restaurant dat volgens Captain Critic het overgrote deel van zijn klanten te danken heeft aan de ligging vlak naast Kinepolis Gent, en de kapitein moet toegeven dat ook zijn bezoek aan deze zaak plaatsvond voor aanvang van een filmbezoek. Maar is dit restaurant ook de moeite van een etentje waard als ze niet het voordeel van haar locatie had? Op de website van La Dolce Vita verneemt de geïnteresseerde lezer dat de uitbaters Maria, Mimo en Antonio afkomstig zijn van Bisceglie, dat vervolgens omschreven wordt als een van de mooiste plekjes aan de Adriatische kust. Kan goed zijn, maar jammer genoeg is restaurant La Dolce Vita niet echt een van de mooiste plekjes van Gent. Daarvoor is het interieur te zeer aan een renovatie toe. Akkoord, de lelijke vloer uitbreken is misschien geen werkje van een-twee-drie, maar af en toe eens afstoffen om de stofwebben aan de muren te verwijderen, daar zal je niet van doodgaan. Hoe dan ook, rampzalig is ...

( website ) Het is niet de eerste keer dat Captain Critic in het kader van zijn missie aanbeland is in het Gentse Patershol, en waarschijnlijk ook niet de laatste. Deze keer mag Italiaans restaurant In Bocca Lupo zich verheugen met het bezoek van de kapitein. “In bocca al lupo” is een uitdrukking die zoveel betekent als “veel geluk”. Iemand veel geluk wensen bij een restaurantbezoek zou evengoed argwaan kunnen wekken, maar de kapitein zoekt hier ongetwijfeld veel te veel achter. Binnen is de sfeer door de gedimde lichten best romantisch te noemen en eenmaal gezeten aan een klein tafeltje (past wel bij een Italiaans restaurant) krijgt de kapitein snel het menu voorgeschoteld. Dat menu is behoorlijk beperkt, en verwacht geen pizza, lasagne, escalope of ossobuco. Niets mis met deze klassiekers, maar evenmin is er iets mis met een Italiaans restaurant dat eens iets anders op de kaart durft te zetten. Na een aperitief met olijven volgt al snel, misschien iets te snel, het...

( website ) Het interieur en het meubilair van De Buffel doen alvast meer aan als dat van een café dan als dat van een restaurant, maar dit is dan ook een eetcafé. Er wordt steeds plaats vrijgehouden voor zij die gewoon iets willen komen drinken. De stoelen en tafels lijken recht uit een vooroorlogs volkscafé te stammen en achter de toog valt een plank te ontwaren met enkele zakjes paprikachips. Ja, enkele zakjes paprikachips, zoals in een voetbalkantine. Volkser kan haast niet of er zou een duivenmelker in een blauwe overall achter de toog moeten staan. Met een sanseveria op zijn hoofd. Ook al is het vanzelfsprekend niet uitgesloten dat het interieur, inclusief nostalgische zakjes chips, op slinkse wijze door een interior decorator is samengesteld, aangenaam en gezellig is het resultaat wel degelijk. ’s Avonds kan er enkel gekozen worden uit verschillende hapjes, te vinden op een krijtbord aan de muur. Het verkleinwoord ‘hapje’ is ietwat misleidend aangezien 4 à 5 ...

( website ) Bij zijn bezoek aan restaurant City Garden moet Captain Critic onvermijdelijk denken aan South Park-personage Tuong Lu Kim, de überstereotiepe Chinese uitbater van City Wok (of ‘Shitty Wok’, zoals Lu Kim het zelf uitspreekt: “Shitty Wok, take-a order prease”). Bij Shitty, excuus, City Garden in Lochristi kennen ze anders ook wel wat van stereotypen. Een licht vervallen, felgeel gekleurde gevel, neonverlichting rond de ramen, een schrijffout op diezelfde gevel (‘Chinees specialiteiten’), een kitscherig interieur inclusief vitrinekast vol wuivende katten in namaakporselein en daarbovenop is New City Garden naast restaurant ook nog een online oosterse juwelenwinkel. Als clichés heroïne waren, dan was Captain Critic nu bezweken aan een overdosis. De kapitein kiest deze avond voor het aangenaam geprijsde ‘Menu B’, een benaming die verklaard wordt door de aanwezigheid van eveneens een ‘Menu A’, ‘C’ en ‘D’. Duidelijk. Na een aperitief en een mandje warme kroepoek ...

( website ) In het centrum van Lochristi, welbeschouwd niet meer dan een hoeveelheid huizen, appartementen, horecazaken en handelspanden die zich hebben samengetroept rond de Antwerpsesteenweg als betrof het een kudde gnoes rond een natte plas in het droogseizoen, daar dus bevindt zich een brasserie met de opgewekte naam Picobel-lo. Met de ‘lo’ van Lochristi, weet u wel. Het interieur van de zaak is niet onaangenaam en de ontvangst vriendelijk. Een klein soepje kan dienen om de eerste honger wat te stillen. De typische zoute snacks die je ook op een willekeurig terrasje bij een Ice Tea of een Fanta krijgt, mochten echter evengoed achterwege gelaten zijn. Na een gin tonic met Spring gin en kleine stukjes watermeloen is een kroket met fazant, kastanje en eekhoorntjesbrood het voorgerecht. Vergezeld van een slaatje met rode kool, walnoot, rozijnen en pijnboompitten is de kroket lekker en duidelijk zelfgemaakt. Pluspunt is dat er gekozen kan worden voor één of twee kroketten...

( website ) Romain Roquette is een relatief nieuwe zaak in Gent. Het is een saladebar die naar eigen zeggen de ambitie heeft om “dé saladebar van Gent” te worden. De zaak wordt uitgebaat door drie jonge kerels die het openen van een slaatjesresto hoogstwaarschijnlijk nipt verkozen boven het starten van een balletschool, een nagelsalon of een meisjesvolleybalploeg. Om maar te zeggen dat slaatjes toch eerder een vrouwelijk imago met zich meetorsen. Door dat soort genderstereotiepen laat Captain Critic zich echter niet tegenhouden, en de drie jonge uitbaters - terecht - ook niet. Het is op het middaguur dat de kapitein Romain Roquette binnenwandelt, dat het druk is hoeft dus geen verrassing te zijn. De inrichting is fris en modern en bestellen gebeurt aan de toog. De mannen die de slaatjes maken werken aan een strak tempo, ondanks de drukte zijn er dus geen lange wachttijden. Drankjes neem je zelf uit een grote koelkast. De kapitein staat even met een blik Vedett in de hand...

( website ) Liefhebbers van de Indonesische keuken bevinden zich in onze contreien niet direct op de beste plek. Nee, voor een groot aanbod Indonesische restaurants moet je bij onze Noorderburen zijn, iets wat uiteraard te maken heeft met het koloniale verleden van de Hollanders. Een paar honderd jaar slavernij, onderdrukking, en een portie genocide op zijn tijd: dat heb je er als Indonesiër wel voor over om een eethuisje te openen in Tilburg of Enschede zeker? Bij onze oranje-gekleurde vrienden uit het noorden kan je je met moeite 100 meter verplaatsen zonder per ongeluk een Indonesisch restaurant binnen te wandelen. In Gent echter zijn de plekken waar je Indonesisch kan eten op één hand te tellen, en dan hoeft die hand niet eens per se vijf vingers te tellen. Één van die weinige Indonesische restaurants in Gent is Casa Di Batavia, hoewel 'afhaalrestaurant' de lading misschien net iets beter dekt. Als je dat wil kan je je take-awaymaaltijd echter ook meenemen naar...

( website ) Hoeft het eigenlijk nog gezegd: in Gent zijn er inmiddels hamburgerrestaurants zoals er middelmatige spelers bij Club Brugge zijn. Veel. Heel veel. Gaan we klagen over die overvloed aan keuze? Uiteraard niet. En zeker niet over Uncle Babe’s Burger Bar, waar men zich specialiseert in de honderd procent Amerikaanse hamburger. Lekker vettige obesitasburgers met andere woorden. Laat Captain Critic die maar eens aan een test onderwerpen. De burgers van Uncle Babe worden geserveerd in een soort gamel, die voormalige dienstplichtigen zich nog zullen herinneren uit hun legertijd, of scouts uit hun euh ja, scoutstijd. Toegegeven, de gamel hier is iets stijlvoller dan de leger- of scoutsvariant en vooral: de inhoud is stukken smakelijker. Een blik koude witte bonen in tomatensaus is er niets tegen. En je moet het niet ‘s nachts in een of ander Ardens bos naar binnen werken. Nee, dan is de omgeving hier aangenamer: een aardig ingerichte zaak met een gezellige bar en een...

( website ) Oak is het restaurant van de jonge Italo-Braziliaan Marcelo Ballardin, die in het verleden al samenwerkte met klinkende namen als Britse legende Heston Blumenthal en Zeeuwse oppergod Sergio Herman. Dat Ballardin met Heston en Sergio heeft samengewerkt, betekent op zich nog niet zo veel. Marcelo kan evengoed hun boekhouder geweest zijn, dat is ook samenwerken. Maar neen, Ballardin heeft wel degelijk met hen gekookt, en dat is dan weer wel een referentie die kan tellen. Oak bevindt zich ietwat verborgen achter de inkom van een pand in de Hoogstraat. Binnen is het klein, verzorgd en gezellig en kan je binnenkijken in de strakke open keuken. Mogelijkheid om à la carte te eten is er niet, er is enkel een vast vijfgangenmenu. Geen reden tot klagen, integendeel: het is een garantie op kraakverse producten, en een ideale manier voor een chef om zijn creativiteit te etaleren. En creatief is Ballardin, dat komt al meteen tot uiting bij de amuses, waaronder vooral de c...

( website ) Restaurant Rooselaer in het immer wervelende Heusden is vooral gekend omwille van zijn verschillende kreeftbereidingen. Nu dient Captain Critic toe te geven dat hij zelf niet de állergrootste fan is van kreeft. Dat heeft minder te maken met de reden waarvoor zeg maar Michel Vandenbosch geen liefhebber is (dan denkt Michel ongetwijfeld aan de Pieten Huysentruyt van deze wereld, die als een middeleeuwse beul met het schuim op de lippen en een dolle doch licht orgastische blik levende kreeft na levende kreeft te lijf gaan). Neen, dat heeft vooral te maken met het gevoel dat de kapitein telkens weer besluipt dat kreeft toch wel lichtjes overpriced is. Steevast het duurste gerecht op de kaart maar zelden het lekkerste. Daarbovenop ziet zelfs de meest stijlvolle gentleman er met zo’n belachelijk kreeftenbavet uit als een spastische ADHD-kleuter wiens ouders het definitief hebben opgegeven hem tafelmanieren aan te leren. Enfin, de kapitein opteert dan maar voor he...