Osko

(website)

Het lentefeest van Captain Critic’s eerstgeborene (en meteen ook eniggeborene) is zo één van die zeldzame momenten waarop u een inkijk krijgt in het doorgaans hermetisch afgeschermde privéleven van de kapitein. Die momenten zijn zeldzaam, en bijgevolg om te koesteren. 

 

De zesjarige in kwestie mocht zelf kiezen wat de pot schafte op zijn lentefeest. En toen ‘pizza’ het niet al te onverwachte oordeel bleek, ging Captain Critic meteen te rade bij Osko, bekend voor hun pizza’s op basis van zuurdesemdeeg. Inmiddels verzorgt Osko ook veel uitgebreidere catering voor allerhande feesten en evenementen, maar het is bij die zuurdesempizza waar Osko's oorsprong ligt. 

 

Ooit ontstaan in eigen tuin tijdens de coronacrisis, werd het van een klein pizzakraampje op straat het cateringbedrijf dat Osko vandaag de dag is. Met een focus op lokale, duurzame producten en originele, kwalitatieve ingrediënten die je misschien niet meteen op een pizza zou verwachten. En dat alles op een huisbereide zuurdesembodem.

Na een snelle en professionele setup in Captain Critic’s tuin (inclusief houtgestookte pizza-oven) kan er begonnen worden. De eerste pizza, met enkel en alleen daslook en beurre salé, fungeert als een soort van opwarmertje maar kan al direct onder de categorie ‘absolute voltreffer’ geplaatst worden. De minimalistische (maar overheerlijke) toppings zijn een ideale manier om het zuurdesemdeeg al meteen te laten shinen.

 

Daarna volgt de moeder aller klassieke pizza’s: de margherita. In dit geval met San Marzano-tomaten, burrata en basilicum. En opnieuw: wat een pizza. Het deeg blijft fantastisch, en de burrata geeft een meer romige toets aan het geheel, vergeleken met de klassieke versie van een margherita.

 

De volgende pizza is de meest gewaagde. Of hoe omschrijf je anders een pizza met aubergine, granaatappel, gremolata en feta. Die verschillende ingrediënten zorgen voor een kleurrijk en opnieuw geslaagd geheel. Al is de kapitein nog meer fan van de volgende pizza in de rij: eentje met huisgerookte zalm. Opnieuw een exemplaar dat je niet snel op de kaart van de gemiddelde pizzeria zal aantreffen, maar dat is dan geheel onterecht. 

 

 

Wat daarna volgt kan je minder als een pizza omschrijven dan als een soort van schiacciata (een knapperig, plat Toscaans broodje dat doorgaans gevuld wordt met charcuterie, kaas en ander lekkers - een beetje zoals een belegd broodje in onze contreien). De pizza/schiacciata van Osko werd zonder overdrijven bóórdevol mortadella gepropt. Zoals het hoort. Verbazingwekkend genoeg was er toch ook nog wat plaats voor waterkers en buffelricotta, die voor een respectievelijk frisse en romige toets zorgen. Heerlijk.

 

 

Last but not least is er de pizza met Ventricina en zwarte truffel, die net als alle andere pizza’s na 45 seconden tot maximaal één minuut uit de gloeiend hete pizza-oven tevoorschijn gehaald wordt. Ventricina is een traditionele, pittige Italiaanse salami, waardoor dit exemplaar wel wat weg heeft van één van Captain Critic’s favoriete pizza’s aller tijden: de pepperoni (ook al beseft de kapitein dat de pepperoni eigenlijk geen klassiek Italiaanse pizza is, maar dat maakt van de pizza pepperoni nog geen pizza Hawaï - God forbid). De zwarte truffel op de Ventricina zorgt dan weer voor een originele extra toets.

 

De beste zuurdesempizza sinds Kobe Desramaults’ De Superette, en dat in combinatie met een topservice én heerlijk zomers weer met een temperatuur van 30 graden (toegegeven, op dat laatste heeft Osko maar weinig invloed): dan kan Captain Critic niet anders dan vijf volle sterren uitdelen.