Captain Critic

( website ) In het bruisende Hijfte, deelgemeente van het niet minder bruisende Lochristi, bevindt zich een Grieks restaurant, Mythos genaamd. De uitbater is een echte Griek, of ziet er toch zo uit - Captain Critic maakt er voorlopig nog geen gewoonte van de identiteitskaart van de gemiddelde restaurantuitbater op te vragen. De goed bezette tafels verkeren in het oogverblindende gezelschap van ‘antieke’ (lees: plastic) reliëfs en fresco’s, en ja, dit wordt een constante in Griekse restaurants , een old school aquarium. Behoorlijk snel na het aperitief (mavrodaphne) volgt de mezze, die eigenlijk veel te copieus is om als voorgerecht te dienen. Liever te veel dan te weinig natuurlijk en de kapitein laat zich de calamares, keftedes, feta, dolmades, scampi, tarama en tzatziki smaken. Wetende dat er nog een hoofdgerecht moet volgen besluit hij echter wijselijk om een paar minder essentiële zaken te laten liggen. Die minder essentiële zaken blijken eens te meer vooral de blaadje...

( website ) Champagnebar Chez De Beir mag dan misschien eerder een drink- dan eetgelegenheid zijn, je kan er eigenlijk ook terecht om de honger te stillen. En overal waar dat laatste het geval is, mag men hopen op (dan wel vrezen voor) een recensie van de hand van Captain Critic. De uitgebreide champagnekaart is in dit etablissement uiteraard geen bijzaak, anders had de uitbater beter een andere naam gekozen voor zijn zaak. De tapaskaart bestaat dan weer uit een tiental eerder eenvoudige gerechten. De kapitein kiest om te beginnen voor de Tête de Moine-kaas met aperitiefworst. De dun gesneden kaas is heerlijk, maar dat is eerder de verdienste van de Zwitserse boer die op ambachtelijk Zwitserse wijze de melk van zijn Zwitserse koe heeft omgetoverd tot deze topkaas. Tête de Moine is overigens een Zwitserse kaas - u merkt het: Captain Critic staat voor heldere communicatie. De aperitiefworst is weinig meer dan de worst die je terugvindt in de supermarkt om de hoek. Daarna ...

( website ) Toegegeven, Le Pain Perdu kan je bezwaarlijk een echt restaurant noemen; je kan er eigenlijk enkel terecht voor ontbijt, brunch en lunch. Waar trek je dan de grens tussen een ordinaire broodjeszaak enerzijds en een etablissement dat het waardig is gerecenseerd te worden door Gents favoriete superheld Captain Critic, hoor ik u luidop denken (iets stiller kan ook, dank u). Wel, Le Pain Perdu heeft een behoorlijk diverse kaart, met slaatjes, verschillende soorten fancy croques en gepimpte boterhammen. Dus ja, daar trekken we de grens dan maar zeker: bij een gepimpte boterham. Op welke wijze die boterham in kwestie dan een pimping ondergaat, dat is vrij in te vullen. De kapitein neemt plaats in de veranda aan de achterzijde van de zaak, van waaruit hij een mooi zicht heeft op de charmante Gentse binnentuin, en kiest de boterham met huisgemaakte rundstartaar. Kappertjes, ajuin, mosterd, tabasco en Worcestershiresaus zorgen voor een volgens de regels van de kunst gem...

( website ) Dat Publiek de zaak is van voormalig Volta-chef Olly Ceulenaere en al in zijn eerste jaar een Michelinster toebedeeld kreeg wist u misschien al (Captain Critic: uw adres voor tweedehands nieuws en gerecycleerde berichtgeving). Publiek is echter absoluut geen klassiek Michelinrestaurant, wat al meteen duidelijk wordt bij het aperitiefhapje: hardgekookte kwarteleitjes die je zelf aan tafel nog mag pellen. Op zijn minst origineel te noemen. De eerste gang - escabeche van gerookte paling en mosselgroenten - is een frisse, ideale manier om elk menu van start te laten gaan. Wat erop volgt is op zich weinig meer dan een tartaar van kalf bedekt met een carpaccio van Parijse champignons, maar de kapitein kan in ieder geval en in alle eerlijkheid zeggen dat hij nog nooit zulk een lekkere tartaar van kalf bedekt met een carpaccio van Parijse champignons gegeten heeft: fantastische pure smaken en texturen zorgen voor een topgerecht. Schelvis met schorse...

( website ) Op 13 februari, Internationale Minnaressendag, begeeft Captain Critic zich naar de suburbs van Gent. Meer bepaald naar het alom bekende oord Zevergem, deelgemeente van het al even wereldvermaarde De Pinte. Wat heeft Captain Critic, en bij uitbreiding wie dan ook, daar in godsnaam te zoeken, hoor ik u denken. Wel, de kapitein is in Zevergem om te dineren bij restaurant De Kok En Zijn Vrouw. De Kok En Zijn Vrouw is gesitueerd in een pittoreske villa aan een net iets minder pittoreske steenweg. Het maandmenu weet wel te bekoren en de aangepaste wijnen (€ 10 per persoon) al helemaal. Zeker in de wetenschap dat Captain Critic tegen het eind van de avond voor die € 10 twee glazen witte en twee glazen rode wijn achter de kiezen heeft. Als hapje wordt er een wortelsoepje, eendenlever met gerookte eendenborst en een stukje skrei met knolselderpuree geserveerd. Best lekker om de avond mee te beginnen. Behoorlijk snel (misschien net iets té snel) volgt het voorgerecht:...

( website ) De Vrijdagmarkt staat niet meteen bekend als de culinair meest vernieuwende plek van de metropolis Gent. Uiteraard geen enkel probleem: de Vrijdagmarkt kan niet én het coolste standbeeld (Jacob Van Artevelde), én de beste bankier (Fintro agentschap Van Heghe), én de grootste gay bar (Ons Huis) huisvesten en daarnaast ook nog eens de hipste restaurants van deze prachtstad. Bovendien, op een marktplein moet je zijn voor een goede brasserie, en op dat vlak is het Keizershof toch wel een begrip in Gent. Tijd dus om die status aan een geduchte controle te onderwerpen. De kaart is vrij beperkt maar laat ons wel wezen: dat is eerder een voordeel dan een nadeel. Brasseries met ellenlange menukaarten heeft Captain Critic altijd al verdacht gevonden, minstens even verdacht als die 47-jarige man in bruine regenjas die elke donderdag - inclusief disproportioneel grote voorraad Chupa Chups - op het buurtspeelpleintje dicht bij de woning van de kapitein rondhangt. Hoe beperk...

( website ) Van restaurant Allegro Moderato kan je wel stellen dat het een zekere klasse uitstraalt. Het is gelegen in het prachtige Gildenhuis van de Onvrije Schippers aan de Korenlei, van waaruit je zicht hebt op de (opgelet: gigantisch cliché in aantocht) mooiste plek van Gent: de Graslei. Het decor zit dus goed, maar kan hetzelfde gezegd worden van wat er op het bord verschijnt? De kapitein kiest bij deze gelegenheid voor het degustatiemenu met aangepaste wijnen. Na een gin tonic en een amuse-bouche stelt de eerste gang toch ietwat teleur. De kingcrab met curry, daikon en couscous is mooi gepresenteerd maar de smaak valt jammer genoeg te omschrijven als eerder gewoontjes. Dat de kapitein niet de allergrootste krabliefhebber is kan hier misschien gelden als verzachtende omstandigheid. Krabben lopen zijwaarts en dat heeft Captain Critic eigenlijk nooit vertrouwd. De tweede gang is wel een voltreffer: een heerlijke, fel groene waterkerssoep met stukjes gerookte Oostersche...

( website ) Op de website van bar annex restaurant Neuf Mille staat een tekst van Herman Brusselmans (Vlaams schrijver, columnist, befkoning) waarin de auteur zijn liefde betuigt voor deze zaak. Mooie woorden die Captain Critic nieuwsgierig maken en tot een bezoek aansporen. De bar bevindt zich op de benedenverdieping van waaruit je uitzicht hebt op de open keuken. In een hip decor nuttigt de kapitein alvast zijn aperitief: een gin tonic met Colombiana gin, peperbolletjes, zoethout en een stuk houtskool. Van dat laatste ingrediënt zou het algemene kennis moeten zijn dat het enkel thuishoort in een barbecue. Het geeft de gin tonic daarnaast ook nog eens een grijzig kleurtje, een kleur die Captain Critic liefst enkel associeert met zijn boekhouder. De huisgemaakte chips van pastinaak vallen wel in de smaak. In de eetzaal op de bovenverdieping opteert de kapitein voor het menu Neuf Mille. Een amuse op basis van een garnaalmousse en zeewier wordt gevolgd door Gentse kop ...

( website ) Niet zelden is Captain Critic met verstomming geslagen als hij geconfronteerd wordt met de oeverloze creativiteit waarmee menig restaurateur zijn zaak een naam geeft. Zo ook weer in dit etablissement: een Grieks restaurant dat de geniaal toepasselijke naam ‘De Griek’ heeft meegekregen. Bril-jant. De patron (Giorgios? Ioannis? Konstantinos?) is een rasechte Griek en het interieur is heerlijk kitsch: we zien schilderijen van Griekse eilandjes, muurschilderingen van Griekse goden en - waarom ook niet, moet de patron (Angelos? Christos? Nikos?) gedacht hebben - een aquarium met subtropische visjes. Na een mavrodaphne (een soort Griekse porto) volgt een reusachtige portie mezze. Calamares, keftedes, feta, dolma’s, tarama en nog veel meer zorgen ervoor dat de kapitein nog voor het hoofdgerecht met een min of meer voldaan gevoel opgezadeld zit. Te grote portie of niet, het bord mezze is meer dan geslaagd. Het hoofdgerecht is giouvetsi, een ovenschotel met lamsvlees...

( website ) Voor ondergetekende hoeven het zeker niet elke keer Michelinsterren of Gault&Millau-zaken te zijn. Nee, er mogen al eens papieren onderleggers op tafel liggen zoals in brasserie Klaverblad in Oostakker het geval is. Het voordeel van een brasserie is dat de porties van de gerechten doorgaans behoorlijk copieus zijn. De kapitein beslist dus om geen voor- maar enkel een hoofdgerecht te nemen. De ober is duidelijk trots op wat hij serveert en presenteert het aperitiefhapje als ware het een briljante avant-gardistische Peter Goossens-achtige creatie, en niet een eenvoudig maar smakelijk kommetje dagsoep. De ober in kwestie hoort door zijn taalgebruik en gedragingen overigens eerder thuis in de Comme Chez Soi dan in een brasserie (of vindt dat althans van zichzelf). Hij mocht gerust iets minder stiff-upper-lip zijn, maar vriendelijk is hij gelukkig wel. Wanneer het hoofdgerecht op tafel komt verschijnt er al snel een gelukzalige glimlach op Captain Critics gez...

( website ) Naar De Stokerij gaat Captain Critic vooral, net als naar ‘zusterrestaurant’ Multatuli, voor de lekkere, eerlijke keuken met klassieke gerechten zonder al te veel tamtam. Je kan hier tegelijk zowel een vegetarische bakfietsbuddy (gesteld dat je die zou hebben) als een bierminnende tooghanger mee naar toe nemen. Op de kaart vind je immers een behoorlijk uitgebreide selectie aan vegetarische gerechten naast een prachtig aanbod aan Belgische bieren. Bij elk gerecht staat een biersuggestie, ook bij de nagerechten (!). Qua accommodatie is De Stokerij één van de mooiste restaurants van Gent. Het gebouw, een oude stokerij (dát had u niet zien aankomen), is gezegend met een imposante bakstenen schouw en is prachtig gerenoveerd. Een klassiek tapasbordje is een goeie manier om de honger alvast wat op te wekken. Met manchego, chorizo, serrano en olijven kan er weinig verkeerd gaan. Iets wat voor het hoofdgerecht dan weer niet geldt: kalfsniertjes moeten toch wel juist geg...

( website ) Jan Van Den Bon is al jarenlang één van de eenzame sterren aan de Gentse Michelin-hemel (wat een mooie metafoor, Captain Critic: een pluim voor jou). Uiteraard is Michelin niet de enige referentie voor de culinaire kwaliteit van een stad: in Gent gebeurt er de laatste jaren meer dan genoeg voor foodies (wat een afgrijselijk woord, Captain Critic: steek die pluim van daarnet maar in je hol), met of zonder ster. Maar Jan Van Den Bon heeft dus een Michelinster, en dan verwacht je toch nog altijd iets extra. De zaak is gevestigd in een prachtig statig herenhuis en is gezegend met een heel klassiek interieur. Klassiek in die mate dat je geneigd bent om te denken: “goh, dit is toch wel een klassiek interieur zeg” of “amai, dit interieur is klassiek”. De gastvrouw is niet onvriendelijk maar de kapitein kan haar toch niet anders omschrijven dan als een mix tussen een kleuterjuffrouw en een Gestapo-officier. Een zestal verschillende hapjes vormen het startschot va...