Captain Critic

( website ) Chaflo & Co. Zouden de uitbaters lang nagedacht hebben over de naam van hun zaak? Captain Critic's eerste raad zou zijn om de '& Co' te laten vallen. De tweede raad om dan ook de 'Chaflo' te droppen. Toegegeven; er blijft dan weinig over, maar less is more, nietwaar? Uiteindelijk doet de naam van de zaak er niet al te veel toe, wat er op het bord verschijnt geeft de doorslag. En met wat er geserveerd wordt is er in dit restaurant weinig mis. De kapitein kiest voor een van de twee menu's op de kaart. Na een gin tonic met een eenvoudig hapje volgt een lekker licht voorgerecht: een spiesje van Coppa di Parma-ham met gegrilde groentjes. Als zakkertje volgt een glaasje (lees: kuip) vruchtenjenever. De smaak (te zoeterig) is niet Captain Critic's dada, de hoeveelheid dan weer wel. Een constante trouwens in deze zaak: de kapitein koos de optie 'menu met huiswijnen' en de flessen wit en rood blijven tijdens het diner gew...

( website ) Het gebouw waar Boem Patat zich gevestigd heeft deed nog niet zo lang geleden dienst als Indisch restaurant en dat merk je nog steeds: Indiase versieringen en hier en daar een Hindoe-godheid die je intens aanstaart (Captain Critic staart gewoon even intens terug, wat dacht u). Het zijn details die je niet direct associeert met een restaurant dat zich specialiseert in de gevulde patat. Maar so be it, het budget zal in deze keuze wel een rol gespeeld hebben en zolang het maar niet naar Calcutta ruikt kan de kapitein best leven met een Indisch interieur. Als een miljard Indiërs het kunnen, kan ondergetekende het toch ook? Het zijn volop Gentse Feesten wanneer Captain Critic Boem Patat vereert met zijn bezoek en dat zal zich de hele avond laten voelen. In negatieve zin jammer genoeg. De onderbemande bediening laat direct weten dat het meer dan een uur zal duren voor het eten geserveerd zal worden. Aangename verrassing voor de kapitein is echter dat zijn aardappel al...

( website ) Pizzeria L'Olivo wordt gerund door twee rasechte Italianen. Altijd een voordeel als het over een Italiaans restaurant gaat. Genetisch-evolutionair gezien is een Zweed of een Chinees bijvoorbeeld een minder geschikte uitbater van een ristorante Italiano dan een spaghettivreter zelf. Lijkt logisch, maar Captain Critic is toch maar weer degene bij wie u terecht kan voor inzichten als deze. Graag gedaan trouwens. Het warme en niet al te pizzeria-stereotiepe interieur is alvast uitnodigend. Bij het aperitief brengt de ober direct een hapje van het huis: twee pizzapunten belegd met mozzarella en zwarte olijven. Dit smaakt toch meer dan een portie olijven of wat borrelnootjes. Na het aperitief volgt een lekkere en - belangrijk! - niet te vettige pizza prosciutto. De uitbater vergeet eerst wel de bestelde rosé-wijn te brengen maar maakt dat na een aanmaning goed met wat Italiaanse bravoure en een aantal scusis. De man zal de dag nadien geen afgehakte paardenkop naas...

( website ) Sinds het begin van Captain Critic's missie zitten reizen naar het buitenland er voor de kapitein niet meer in. Een superheld kan de stad waarover hij waakt immers niet zomaar in de steek laten. Een bezoekje aan Mosquito Coast, een etablissement dat in het Gentse bekend staat als reiscafé annex -restaurant, lijkt dan een aangewezen oplossing om de dorst naar verre oorden te lessen. Het interieur is getooid met reisfoto's, wereldbollen en souvenirs allerhande. De kaart is een culinaire reis rond de wereld: Azië, Afrika, Latijns-Amerika ... Maar Captain Critic kiest voor Australië: kangoeroefilet met kroketten en gebakken banaan. De zeer oplettende lezer ontdekt hier minstens één ingrediënt in dat meer thuishoort op een Oost-Vlaams trouwfeest anno 1976 dan diep in het hart van de Australische outback. Of de kapitein moest zich schromelijk vergissen en de aboriginals maken al duizenden jaren lang gefrituurde, in paneermeel gerolde pureepatatjes. Hoe het ...

( website ) Een Spaans/mediterraans restaurant op het dorpsplein van Oostakker? Waarom eigenlijk niet? Staat deze fiere Gentse deelgemeente immers niet bekend om haar kosmopolitisch karakter? Haar open blik op de wereld? Haar immer nieuwsgierige bereidheid vreemde culturen te verkennen, sterker zelfs, deze in haar midden op te nemen en op te slorpen? Nee, eigenlijk niet. De eerlijkheid gebiedt Captain Critic op te merken dat wie in Oostakker een restaurant wil openen, en vooral open wil hóuden, minstens één of meerdere variaties op het thema biefstuk-friet dient aan te bieden. Laat duidelijk zijn dat dit geen kritiek is op de fantastische uitvinding biefstuk-friet. Een uitvinding die zonder verpinken thuishoort in het rijtje wiel/democratie/penicilline. Een Spaans restaurant zou echter zonder moeten kunnen. De bovenvermelde overweging in acht genomen valt het de uitbaters van Canar Bizar echter niet te verwijten dat zij een aantal Vlaamse klassiekers zoals stoverij en st...

( website ) Het eerste Italiaanse restaurant dat vereerd wordt met een bezoek van Captain Critic kan zonder veel omwegen omschreven worden als een tegenvaller. Een slecht voorgevoel is er al bij het binnengaan, veroorzaakt door het ouderwetse interieur vol kitscherige versiering. Maar bon, van kitsch is er nog nooit iemand doodgegaan, en al zeker geen superheld. Van slecht eten daarentegen ... Van de bruschetta's die als voorgerecht moeten dienen zal je niet doodgaan, maar daarmee is het meest positieve ook gezegd. Het brood is zompig, de rucola is niet vers, knoflook - toch een onmisbaar bestanddeel van een goeie bruschetta - valt niet te ontwaren en tot overmaat van ramp hebben de tomaten een vreemde smaak, alsof ze nog niet rijp zijn. Als hoofdgerecht kiest de kapitein voor een specialiteit van het huis: de pizza Italia Grill met mozzarella, gorgonzola en pesto. Best lekker maar véél te vettig. Als je kiest voor een pizza met 2 kazen en pesto mag je je wel aan wat...

( website ) Vintage is een wijnbar en -winkel waar je naar het schijnt ook heel lekker kan eten. Maar laat dat laatste maar over aan het oordeel van Captain Critic, in wie u intussen een ongebreideld vertrouwen heeft gekregen. Terwijl de kapitein plaats neemt aan een iets te kleine tafel valt het stijlvolle interieur direct in de smaak. Aan de bar hangen ook enkele hipsters aan een gin tonic te lurken. Die hipsters zullen daar de hele avond blijven hangen. Zonder iets te eten nota bene; hip zijn kost geld en dan is er geen budget meer over voor secundaire behoeften als voedsel. De ober die de bestelling komt opnemen is er één van het type dat ongetwijfeld graag 'iets in de showbizz zou willen doen'. Als voorgerecht zet die ober wel een persoonlijke favoriet van ondergetekende op tafel: zwezerik, in dit geval vergezeld van witte asperges, geitenkaas en - de horror! - een eetbaar bloemetje. Bloemen horen eerder plaats op een vensterbank dan op een bord maar we gaan ...

( website ) De gehaktbal. Exponent van pure Vlaamse nostalgie en schoonheid. Wim Ballieu's restaurant in het centrum van Gent heeft een award winning concept en is een oprechte ode aan de gehaktbal in al zijn glorie. Balls & Glory is vooral een ideale zaak voor een snelle lunch, dus brengt Captain Critic 's middags een bezoek aan Ballieu's etablissement. Ballieu zelf staat niet in de zaak; hij laat het dagdagelijkse beheer over aan zijn personeel, dat het overigens uitstekend doet. De bediening is heel snel: de kapitein is nauwelijks goed en wel gezeten aan de lange gemeenschappelijke ijzeren tafel of daar is zijn bord al: twee verschillende sausjes en een flinke portie stoemp met daarbovenop de meest glorieuze bal gehakt die ooit het pad van de kapitein gekruist heeft. De gehaktballen van Balls & Glory zijn steeds voorzien van een liquide vulling en deze bal zit propvol béarnaisesaus. Het effect bij het aansnijden van de bal is net hetzelfde als dat bij...

( website ) Uiteraard is Captain Critic als Gentse superheld een vurig supporter van de Gantoise. En de thuishaven van de Gantoise is nu ook de thuishaven van chef Danny Horseele. Meteen goed voor 1 Michelinster en een 16/20 in de Gault&Millau. Het was dus met hoge verwachtingen dat de kapitein naar de prachtige Ghelamco Arena trok. Voor één keer niet met de bedoeling liederen te zingen over dikke moeders aan de Zuid of het alom gekende feit dat al zij die niet springen FCB zijn. Over het klassevolle interieur is duidelijk nagedacht en het zicht over het veld vanaf de vierde verdieping is indrukwekkend. Er wordt begonnen met 6 heerlijke amuses, die niet voor elkaar moeten onder doen, niet op het vlak van smaak, noch op het vlak van presentatie. Daarna steekt het vijfgangenmenu 'Impressies' van wal met lekker frisse zeebaars vergezeld van octopus, feta en tuinboon. Crabcake, prei en artisjok vormen de basis van de tweede gang en het derde gerecht is een...

( website ) L'Apéro d'Oc is een op Zuid-Franse kwaliteitsproducten gerichte delicatessenzaak waar je ook terecht kan voor een aperitief en een hapje, of een volwaardige maaltijd. Aan de kaart te zien wordt het begrip 'bio' hier hoog in het vaandel gedragen, wat bij Captain Critic al op voorhand voor argwaan zorgt. 'Bio' wordt door de kapitein namelijk vooral geassocieerd met bakfietsen, dreadlocks, Filip Watteeuw en scheefgegroeide, misvormde, veel te kleine komkommers waar je € 7 per stuk voor moet neertellen (zijn die laatste twee eigenlijk geen synoniemen?). Nee, bio en Captain Critic is geen match made in heaven, maar L'Apéro d'Oc blijkt desondanks toch voor een aangename verrassing te zorgen. De rode huiswijn (bio maar verrassend genoeg toch spotgoedkoop) drinkt lekker weg en is de perfecte partner van de assiette mixte waarmee de maaltijd van start gaat. Heerlijke olijven en tapenades, gedroogde ham, worst en versgebakken brood. Wat ...

( website ) Waarom laten we restaurant Excalibur zichzelf niet voorstellen? Het volgende staat te lezen op resto.be: 'Deze historische herberg bevindt zich vlakbij het bedevaartsoord Oostakker-Lourdes en geniet een even onverwoestbare reputatie als het staal waaruit het gelijknamige magische zwaard werd gesmeed.' Een zaak die zichzelf op zulke poëtische wijze en met zulk ijzersterk vertrouwen aan de bezoeker presenteert verdient een bezoek van Captain Critic. Die onverwoestbare reputatie bevindt zich in het geval van Excalibur vooral op het vlak van de Vlaamse klassiekers, en dan met name iets wat je niet zo heel erg veel meer op de Vlaamse menukaarten terugvindt: paling. Op zich een smerig, glibberig creatuur, maar de kapitein durft er al eens eentje naar binnen te werken. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er als hoofdgerecht gekozen wordt voor paling in het groen, de moeder aller slijmerige aalbereidingen. "Eet Captain Critic deze keer geen voorgerech...

( website ) Captain Critic's missie brengt uw favoriete Gentse superheld voor de tweede keer naar een Turks restaurant (zijn er eigenlijk andere Gentse superhelden, naast ondergetekende, Buffaloman en Siegfried Bracke?). Deze keer wordt het een zaak in de Sleepstraat, het mekka (ha!) van de Turkse culinaire aanwezigheid in Gent en omstreken. Gök Palace beantwoordt alvast minstens evenveel aan het Turkse stereotype als Hürrem Sultan . Via een gigantische flatscreen op een van de muren worden zelfs groepsreizen naar Istanbul en Cappadocië aangeprezen, mét Nederlandstalige begeleiding uiteraard. Zo hebben we onze groepsreizen graag. Het voorgerecht is een uitgebreide mezze-selectie: börek, calamares, tarama, tzatziki, scampi, gegrilde aubergines, dolmades en olijven. Behoorlijk smakelijk maar niet uitzonderlijk; zo is het deeg van de börek en de calamares niet echt krokant en zijn de scampi aan de taaie kant. Vervolgens moet er meer dan een uur gewacht worden op het hoo...